IKASTEKO ERAK ETA ESKOLAKO NIRE ESPERIENTZIAK

Lehenik eta behin hizkuntzak kontutan hartzen badoguz, esan geinke, ikaskuntza errepikatzaile baten barnean egon garela, normalean ez eben kontutan hartzen aurreragotik genekiena. Kurtsoa hasi aurretik mailaketa azterketa bat egiten genuen, non maisu-maistraren egokitze bat emaoten zen ikaslearenganako, batez ere kontzeptuen batuketa batean zentratua. Honek egoneza zor lezake, ikasleak ezin duelako kontzeptu guztiekin.

Gaia beste alor guztietara zabaltzen badogu, badaude gai batzuk non ikaslearen eskuetan uzten dira, hau da ikasleari gaia emoten zaio eta jarraitu beharreko pausuak eta berak prestatzen ditu prestatu beharrekoa, eta honen ondoren gaia klasearen aurrean azaltzen dau. Honek ez dau asko laguntzen ikasteko orduan, aurkezpen magistrala delako eta edukiak ikaslearengandik urrun gelditzen direlako. Ez dago norbanakoaren aurkikuntzarik, eta aserrea sortu daiteke, ez delako ikusten erakutsi nahi denaren eta ikasi nahi denaren arteko erlazioa.

Normalena orain arte, klaseak magistral erara hartzea izan da, azken emaitza emanda dagoelarik. Baina honek ez du laguntzen, erlazio bat sortzen gai berriekin, eta arinagotik dakienarekin. Hemen, adaptazio baten ukamena ematen da klasetik kanpo dagozan hainbat faktorerekin.

Ez genuen era esanguratzu batean ikasten, ez genuelako elementu motibatzailerik, arinagotik geneuzkan ezagutza urriak derrigorrez ikasitakoak zirelako eta ez gure kanuz aurkitutakoak. Guzti honen ondorioz, ikastea giratzako lan bat zen eta ez beharrizan bat, eta normalean zerbait derrigorrezkoa denean aurre egitera jotzen dugu.
Batzuetan, ikasketetan lagundu ez duen beste faktore bat ebaluatzeko era izan da, bertan bilatzen dena kontzeptuak neurtzea da eta ez ikasitako neurtzea. Guzti honek, ikastea zerbait bateratzaile eta konpetitibo bihurtzen da eta ez du inolako motibaziorik.
Kontzeptu berrien ikasketa ez da izan eraikitzailea, ez du lagundu erlaziorik ezartzen. ikastea prozesu gehitzaile bat izan da, eta honek kontzeptuen ahaztea ekarri du.